Verwondering in beeld – vertraag en laat je meenemen
Na mijn mbo-opleiding Modevormgeving begon ik aan de propedeuse van de kunstacademie in Den Bosch. Daar kwam ik voor het eerst echt in aanrakingen met fotografie en de magie van de donkere kamer. Het zelf ontwikkelen van filmrolletjes en vervolgens, stap voor stap, je eigen foto's afdrukken in de doka was een bijzondere belevenis. In het rode licht zag ik mijn beelden langzaam op het fotopapier verschijnen. Het had iets magisch. Je wist nooit helemaal hoe het eruit zou zien. Juist dat ontdekken, experimenteren en verrast worden, maakte een diepe indruk op mij.
Toch twijfelde ik over mijn studierichting. Ik had al een opleiding in de mode gevolgd. Zou ik daarmee verdergaan? Fotografie bleef echter aan mij trekken. De ontdekkingsreis werd aangewakkerd en liet me niet meer los. Uiteindelijk besloten ik mijn hart te volgen en mij aan te melden bij Kunstacademie St. Joost in Breda. Ik akte toelating en wachtte vol spanning op de uitslag. En ja, ik was welkom!
Een bijzonder moment, waarop een nieuwe wereld voor mij opent. Zonder dat ik het helemaal kon overzien, was dit het begin van een blijvende liefde voor fotografie. Een liefde die me tot op de dag van vandaag blijft inspireren en me telkens opnieuw uitnodigt om anders te kijken, te ontdekken en me te verwonderen.
De natuur helpt mij daarbij. Ze hebben me nodig om te verplaatsen, om mijn aandacht te verleggen van alles wat nog moet naar alles wat er al is. Een spel van licht tussen de bomen, de beweging van water, een bijzondere vorm van de schoonheid van iets ogenschijnlijk gewoons. Hoe langer ik kijk, hoe meer ik zie. De verwondering zit vaak in de kleinste, in details die je gemakkelijk voorbijloopt wanneer je haast hebt.
Bij het fotograferen met lange sluitertijden aan de zee ontdekte ik een andere werkelijkheid. Als ik bij de zee voel, voel ik hoe de roest langzaam terugkeert. De horizon geeft ruimte, het ritme van de golven brengt me tot mezelf en de wind heeft er vrij spel. Hij wacht door mijn haren en lijkt op mijn gedachten mee te nemen. Wat eerst vol en drukgevoeld wordt, wordt langzaam lichter. De tijd lijkt zelfs stil te staan, terwijl de natuur in beweging blijft. Water verandert in een zachte, synthetische beweging, wolken schilderen hun eigen lijnen aan de hemel en het licht speelt met kleuren en vormen. Soms ontstaan er beelden die ik vooraf niet had kunnen bedenken. Het zijn juist die verrassingen die mij blijven boeien. Door langer te kijken en de sluitertijd haar werk te laten doen, wordt een diepere laag van de natuur zichtbaar. Een laag die je met het blote oog niet altijd direct opmerkt, maar die zich door de fotografie langzaam onthult. Hier hoef ik niets te zoeken, niets te bereiken en alleen maar te fotograferen.
Dat is wat ik met mijn werk wil laten zien en delen: dat er schoonheid schuilt in verplaatsen. Dat verrassende ontstaan wanneer je de tijd neemt om echt te kijken. En dat je, door je open te stellen, soms ook iets nieuws in jezelf ontdekt.
Ik wens jou veel kijkplezier en laat me gerust weten wat je van deze expositie vond.
